Giermasz
Radio SzczecinRadio Szczecin » Giermasz
Szukasz recenzji konkretnej gry? Mamy ich ponad 900... Dlatego polecamy nasz Spis Recenzji, gdzie szybko i łatwo znajdziesz interesujący Cię tekst i dźwięk.
Gigantozaur Gra
Gigantozaur Gra
Pamiętam, że gdy dostałem do recenzji remake serii o Fioletowym Smoku, mój Młody siedział obok i dopingował mnie do grania właśnie w te produkcje. Obserwował, bo za mały był, żeby się nauczyć sterowania. Ale teraz nieco podrósł - no i dostałem do recenzji kolorowego Gigantozaura, który jest przeznaczony właśnie dla takich dzieci. Małych dzieci. Tak w wieku 4-7 lat najlepiej. Dla nich będzie to naprawdę emocjonująca produkcja. Dla wszystkich innych? No cóż, za łatwa, zbyt krótka i nieco za bardzo powtarzalna, choć niewątpliwie sympatyczna i ładnie się prezentująca na ekranie. Tylko, że to nie jest zarzut dla Gigantozaura. To jest produkcja o jasno określonym "targecie" i w tej roli sprawdza się naprawdę dobrze.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega.
Mafia II Definitive Edition
Mafia II Definitive Edition
Kiedy tylko usłyszałem pierwsze głosy o tym, że 2K Games powróci do serii Mafia, to nie mogłem wręcz powstrzymać przed okazywaniem swojej radości. Prawda jest taka, że seria miała jeden bardzo dobry tytuł - to Mafia I, jeden nieco gorszy - Mafia II oraz jeden o którym powinniśmy zapomnieć, czyli Mafia III. Twórcom ewidentnie zabrakło wówczas czasu, żeby dopracować ostatnią odsłonę tak kultowej (przynajmniej dla mnie) serii. Czekałem cztery lata na coś nowego od 2K. Właśnie dostaliśmy wersję remastered Mafii II. Nie jest to strzał w "dziesiątkę". Jest chyba bardziej zapowiedzią remake'u pierwszej części serii. Pomimo wszystko po dłuższym zapoznaniu zawodzi.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega.
Sakura Wars
Sakura Wars
W alternatywnej rzeczywistości steampunkowej Japonii lat 40-tych ludzkość zmaga się z najazdem, hmm, demonów. Jedynym ratunkiem są rozmieszczone na całym świecie specjalne oddziały Imperial Combat Revue. Młode kobiety (głównie, zdarzają się chłopaki) walczą z maszkarami za sterami mechów Kobu. A w czasie pokoju dziewczyny, dla niepoznaki, pracują... jako artystki. Ulokowany w teatrze tokijski oddział Flower Division (tak, tak, "Kwiatuszki") od dawna nie może się pochwalić sukcesem, ani na polu walki, ani na scenie i grozi mu likwidacja. Więc jako oddelegowany do jednostki kapitan Seijuro Kamiyama musisz Drogi Graczu przywrócić dziewczętom wiarę w siebie. Żeby odeprzeć demony i, hmm, wygrać konkurs artystyczny... No i na randkę można się umówić...

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega.
SnowRunner
SnowRunner
SnowRunner to kontynuacja gry MudRunner. Jak sama nazwa wskazuje tym razem naszym największym wrogiem nie będzie błoto a wszędobylski śnieg. W serii chodzi o to, żeby sprawnie pokonać daną trasę, będąc kierowcą ogromnych, samochodów ciężarowych. Kluczowa jest bardzo precyzyjna jazda oraz dobór odpowiedniego samochodu przed wyruszeniem w podróż. Jesteśmy zdani tylko na siebie. Na początku przyznam szczerze, że nie jestem wielkim fanem motoryzacji. Lubię samochody które jeżdżą szybko i się nie psują. Zderzyłem się ze ścianą, kiedy okazało się, że w SnowRunnerze wcale nie chodzi o to, żeby być szybkim i bokiem wchodzić w wiraże. Tutaj trzeba być po prostu skutecznym

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega.
Help Will Come Tomorrow
Help Will Come Tomorrow
Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek był tak rozdarty zabierając się za recenzję. Help Will Come Tomorrow to gra, która z jednej strony wciąga jak ruchome piaski, z drugiej potrafi doprowadzić do szału nieprzemyślanymi rozwiązaniami technicznymi. Z gruntu mamy do czynienia z symulatorem przetrwania. I tu pierwsza fajna rzecz - wszystko dzieje się w 1917 roku w okresie rosyjskiego przewrotu lutowego - o czym można się przekonać podczas niemal każdego dialogu - jak na mój gust, choć pomysł jest naprawdę fajny - to podkreślanie pochodzenia czyjegoś pochodzenia z klasy robotniczej i stawianie go w wyrazistym kontraście do przedstawiciela arystokracji odbyło się zbyt nachalnie. Ale i tak za oryginalne realia stawiam plusik.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Klabater.
80’s Overdrive
80’s Overdrive
Weekendowa przejażdżka pustymi drogami, jazda zgodnie z przepisami, nostalgiczna muzyka i spokój za kółkiem. Tym na pewno nie jest 80's Overdrive, które zcalakowałem na Switchu. Kosmiczne prędkości ze średnią ponad 400 km/h, policyjne pościgi, agresywni kierowcy i przeskakiwanie z pasa na pas bez użycia kierunkowskazów. Tak wyglądają retro wyścigi od polskiego studia Insane Code, których remake wjechał na najnowszą konsolę Nintendo. I to w cenie przystępnej dla każdego. Dwa i pół roku temu gra zadebiutowała na przenośnej konsoli Nintendo 3DS. Jej przyjęcie i sprzedaż widać było zadowalające, bo Polacy postanowili przenieść 80's Overdrive także na Switcha. Ale nie jest to zwykły port, tylko prawdziwy remake. Napisany od podstaw, z ulepszoną grafiką i muzyką, zmianami w rozgrywce - ogólnie jest więcej i lepiej. Zresztą widać to w samej rozgrywce, bo mam porównanie do wersji z 3DS-a.

Grę do recenzji dostaliśmy od twórców ze studia Insane Code.
Predator: Hunting Grounds
Predator: Hunting Grounds
Motyw morderczego Predatora i oddziału komandosów, którzy na niego polują jest już nieco oklepany. Od pierwszego filmu w tej koncepcji minęło już ponad 30 lat. Przez trzy dekady powstało wiele gier wideo, które dotykają tej tematyki. Muszę przyznać, że cały czas Predator czeka jednak na produkcję, która sprawi, że hype na ten tytuł powróci. Czy gra "Predator: Hunting Grounds" jest tym game changerem? Nie, nie jest. W Predatorze wcielamy się w członka oddziału Voodoo. Jego celem jest realizacja zadania, które otrzymuje z centrali. Misje do wykonania są różne. Musimy na przykład zlikwidować terrorystę bądź barona narkotykowego. To ekscytujące zaledwie przez pierwszych kilkadziesiąt minut gry.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Sony Entertainment Polska.
Moving Out
Moving Out
Gdy przeczytałem komunikat "Klient zrzekł się prawa do reklamacji, więc nie przejmuj się jak coś stłuczesz" widziałem, że to gra dla mnie. Były kuchenne rewolucje w Overcooked, remontowa demolka w Tool's Up, a teraz przyszedł czas na szalone przeprowadzki w Moving Out. Gatunek tzw. party games przechodzi swoją drugą młodość, a recenzowana gra jest bezapelacyjnie najlepszym przedstawicielem tego gatunku ostatnich lat. Jeśli lubicie wesołą kanapową zabawę połączoną z toną humoru i totalną rozwałką, to właśnie dostaliście umowę śmieciową w firmie przeprowadzkowej. Bez szkolenia BHP, chorobowego czy urlopów.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega
One Piece: Pirate Warriors 4
One Piece: Pirate Warriors 4
Przy recenzjach i opisach japońskich gier powinien być chyba taki szablon, w którym zaczyna się pisać i wyświetla się, że to produkcja "tylko dla fanów". No dobra, może nie dotyczy to wszystkich wypustów z dalekowschodnich wysp, ale zdecydowanej większości. Do tej większości zalicza się właśnie One Piece: Pirate Warriors 4. Radosna, efektowna, kolorowa, energetyczna, ale i przedziwna dla kogoś zanurzonego w naszym sosie kulturowym, nawalanka. Historia oparta jest na popularnym anime, serialu o Piratach Słomkowego Kapelusza. Głównym bohaterem jest Luffy, który pragnie zostać najlepszym piratem na świecie i królem wszystkich, którzy parają się tym pełnym przygód, acz momentami nieco kontrowersyjnym zawodem.

Grę do recenzji dostaliśmy od polskiego wydawcy firmy Cenega.
1234567